Choroba Leśniewskiego – Crohna – czym jest, jak się diagnozuje, leczy, dieta

choroba-lesniewskiego-crohna

Choroba leśniewskiego Crohna to nieswoista, zapalna choroba jelit. Na nieszczęście dotyczyć może całego odcinka przewodu pokarmowego  – od jamy ustnej do odbytu. Najczęściej zapalenie te obserwuje się w końcowym odcinku jelita krętego, później w odcinku jelita cienkiego, grubego i w całym jelicie grubym. Zmiany obserwuje się także w dwunastnicy, żołądku, przełyku. Połowa chorych uskarża się również na przetoki i ropnie okolicy odbytu.

Jaka jest przyczyna choroby Chrohna?

Dokładna przyczyna zachorowalności nie jest do końca poznana. Do jednych z mechanizmów powstawania tejże choroby należą : obciążenie genetyczne, słabsza odporność immunologiczną, słabszą mikroflorę jelitową. Choroba zaczyna postępować gdy na skutek kontaktu z drobnoustrojami wewnętrznymi, odpowiedź immunologiczna chorego nie jest wystarczająca. Zachorowalność na chorobę Leśniowskiego i Crohna w Europie wynosi od 1 do prawie 11,4 na 100 000 ludności rocznie. Według ostatnich danych z 88 ośrodków z początku 2012 r. według Krajowego Rejestru choroby Leśniowskiego i Crohna w Polsce zarejestrowano 5191 chorych

Jak objawia się choroba ?

Do głównych objawów należą osłabienie, zmęczenie, gorączka, zmniejszenie masy ciała – objawy te najczęściej spowodowane są niedostatecznym wchłanianiem i niedożywieniem. Jeśli natomiast chodzi o objawy związane stricte z układem pokarmowym – to zależne to jest od umiejscowienia stanu zapalnego. Tak jak wcześniej wspominano mogą występować bóle brzucha, przetoki, biegunki a nawet stany zapalne stawów czy rumień guzowaty.

Jak zostaje rozpoznana choroba L.Crohna ?

Jeśli podejrzewamy u siebie tę przypadłość w pierwszej kolejności powinniśmy udać się do lekarza pierwszego kontaktu w celu wdrożenia odpowiedniej diagnostyki. Obserwujmy czy nie występują u nas biegunki, gorączka, osłebienie, niezamierzona utrata masy ciała czy zmiany okołoodbytowe. Pamiętajmy, że dokładna diagnostyka jest ważna, ponieważ nie rzadko zdarza się, że trudno jest odróżnić chorobę Leśniewskiego – Crohna od wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Do diagnostyki choroby L.Crohna należą m.in. :

  • Ocena pasażu jelitowego np. za pomocą kapsułki z kamerą, 
  • Tomografia komputerowa,
  • Badanie endoskopowe wraz z pobraniem wycinka do badania histopatologicznego.
  • Badania krwi np. morfologia czy oznaczenie stężenia CRP.

Leczenie

W leczeniu tej dolegliwości szczególnie w postaci zaostrzonej stosuje się leki przeciwzapalne oraz immunosupresyjne, które hamują niekorzystną odpowiedź immunologiczną. W łagodniejszych postaciach choroby stosuje się aminosalicylany, glikokortykosteroidy. U niektórych pacjentów korzystne działanie wykazują przeciwciała monoklonalne.

Bardzo często stosuje się również zabiegi chirurgiczne, szczególnie wtedy gdy mamy do czynienia z cięższymi powikłaniami jak przetoki, ropnie, zwężenia, niedrożnością jelit czy podejrzeniem chorób nowotworowych.

Choroba Leśniewskiego – Crohna dieta

Nie ma specjalistycznej diety dostosowanej do tej choroby zapalnej jelit. U chorych stosuje się modyfikację diety podstawowej, której głównym zadaniem jest dostarczenie wszystkich niezbędnych witamin, minerałów oraz składników pokarmowych. W związku z tym, że choroba ta może upośledzać wchłanianie musimy mieć na uwadze występowanie niedoborów pokarmowych np. niedoborów żelaza, cynku, kwasu foliowego.

  • W stanach ostrych choroby unikamy potraw bogatoresztkowych, bogatych w błonnik pokarmowy jak np. ciemne pieczywo, kasze, suche nasiona roślin strączkowych.
  • Gdy występują zwężenia jelit – zalecamy dietę ubogoesztkową z wyłączeniem jabłek, owoców cytrusowych, sałaty, szpinaku, buraków, ogórków, skórek z owoców i warzyw, grzybów, orzechów oraz nasion.

Pamiętajmy, że kluczowym aspektem jest obserwacja własnego organizmu. U niektórych pacjentów dolegliwości mogą zwiększać produkty tj. mleko i jego przetwory, pszenica, drożdże, kukurydza, banany, pomidory, jajka i wino.

Warto jest prowadzić dzienniczek żywieniowy, który da nam obraz, które produkty są lepiej tolerowane, a które należałoby wykluczyć.